Something stupid

I love doing plenty of stupid things. Especially those which the others consider extremely stupid. There are times I think they believe I am a nitwit myself. It’s good to be taken for stupid. Nobody bothers to hide in front of a dumb blonde. I watch under the cover of stupidity. You think I am too stupid for you, good. You stick to your intelligence, I’ll take all the sexy stupid things

Advertisements

Κουτορνίθι

Ξανάρχισα να γράφω στα ελληνικά γιατί οι αλλοδαπές μου φίλες δεν ενδιαφέρονται για blogging μιλάμε μέσω τηλεφώνου, γραπτής αλληλογραφίας και διαδικτύου, στο facebook, skype, twitter.

Πολλές αποφάσεις που έχω πάρει στο παρελθόν έρχονται και μου σπάζουν το κεφάλι στο παρόν. Με έμαθαν οι γονείς μου να προσφέρω υπηρεσίες στους αλλους αφιλοκερδώς δίνοντας παράδειγμα εκείνοι πρώτοι. Ισως να είχα και απο μέσα μου αυτή την ιδιομορφία και εκείνοι να τη καλλιέργησαν. Οπως και να έχει μου άρεσε πάντα να βοηθάω, είτε είναι σκυλάκια, γατάκια, ζωάκια, άνθρωποι ανεξαρτήτου χρώματος και φυλής, όλους τους πάσχοντες. Η μαμά μου θεωρούσε ότι έπρεπε να σπουδάσω είτε Ιατρική είτε να πάω στη Νοσηλευτική, τίποτα όμως απο αυτά δεν έγινε. Εκανα πιο τεχνολογική καριέρα.

Η τάση να βοηθάω με κάνει συχνά να μη βλέπω τι άνθρωπο έχω μπροστά μου και τελικά να πικραίνομαι. Σα τους Ζηλωτές πηγαίνω με το σταυρό να σε περιθάλψω, να σε φροντίσω όταν είσαι άρρωστος και  δεν βλέπω ότι μερικοί άνθρωποι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να τους βοηθήσω, δεν γουστάρου σαμαρείτες, τους μισούν τους σαμαρίτες, τους περιφρονούν. Το 2003 που αρρώστησε η θεία μου και τη πήγαμε στο νοσοκομείο, όταν βγήκε τη πείσαμε με τον άνδρα μου να φύγει απο το σπίτι της , επειδή ήταν μακριά απο το δικό μας, και να μετακομίσει στην ίδια πολυκατοικία με εμάς (αλλά σε χωριστό διαμέρισμα) για να της προσφέρουμε τη καλύτερη υποστήριξη και περίθαλψη. Εκείνη είχε πολλές αντιρρήσεις, βασικά δεν ήθελε να φύγει απο το σπίτι της, προτιμούσε να πεθάνει μόνη εκεί, παρά να ζήσει αλλού με “ξένους” για πολλά καλά χρόνια. Μας έβγαλε το λάδι αυτά τα 9 χρόνια, με γκρίνια, κατάρες, γαϊδουριές, διημιουργούσε κατά φαντασία πόνους και πεσίματα για να μας τρομάζει και μετά μας κορόϊδευε που “το χάψαμε”.. Απότομη προσγείωση στο κόσμο μου. Γιατί τη θυμόμουνα σαν γλυκό άγγελο όταν ήμουνα παιδί, όμως ήταν ξυνός διάβολος.. Το καμπανάκι της προειδοποίησης τότε που χτύπαγε σαν τις καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων δεν το άκουσα, ήθελα να βοηθήσω και το επέβαλα, τώρα βλέπω ότι ήταν τερατώδες λάθος. Εχει δικαίωμα ο ασθενής να επιλέγει τη ζωή ή το θάνατό του, χωρίς τις καλές/κακές/φορτικές νεράϊδες.

Ο άνδρας μου πάλι το βλέπει πιο ορθολογιστικά. Γνωρίζοντας το χαρακτήρα αυτής της θείας,  επέμεινε να μετακομίσει κοντά μας ώστε να “μη με τρέχει”, μπρός-πίσω 20 χιλιόμετρα την ημέρα, να έχω τη δουλειά μου, νύχτα να φεύγω, νύχτα να επιστρέφω, να ετοιμάζω για την επομένη και τσούπ να τρώμε και οι δυό τις ιδιοτροπίες της γιαγιάς. Δεν υπολόγισε όμως το μίσος της.

Τελικά είμαι μεγάλο κουτορνίθι.