Κουτορνίθι

Ξανάρχισα να γράφω στα ελληνικά γιατί οι αλλοδαπές μου φίλες δεν ενδιαφέρονται για blogging μιλάμε μέσω τηλεφώνου, γραπτής αλληλογραφίας και διαδικτύου, στο facebook, skype, twitter.

Πολλές αποφάσεις που έχω πάρει στο παρελθόν έρχονται και μου σπάζουν το κεφάλι στο παρόν. Με έμαθαν οι γονείς μου να προσφέρω υπηρεσίες στους αλλους αφιλοκερδώς δίνοντας παράδειγμα εκείνοι πρώτοι. Ισως να είχα και απο μέσα μου αυτή την ιδιομορφία και εκείνοι να τη καλλιέργησαν. Οπως και να έχει μου άρεσε πάντα να βοηθάω, είτε είναι σκυλάκια, γατάκια, ζωάκια, άνθρωποι ανεξαρτήτου χρώματος και φυλής, όλους τους πάσχοντες. Η μαμά μου θεωρούσε ότι έπρεπε να σπουδάσω είτε Ιατρική είτε να πάω στη Νοσηλευτική, τίποτα όμως απο αυτά δεν έγινε. Εκανα πιο τεχνολογική καριέρα.

Η τάση να βοηθάω με κάνει συχνά να μη βλέπω τι άνθρωπο έχω μπροστά μου και τελικά να πικραίνομαι. Σα τους Ζηλωτές πηγαίνω με το σταυρό να σε περιθάλψω, να σε φροντίσω όταν είσαι άρρωστος και  δεν βλέπω ότι μερικοί άνθρωποι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ να τους βοηθήσω, δεν γουστάρου σαμαρείτες, τους μισούν τους σαμαρίτες, τους περιφρονούν. Το 2003 που αρρώστησε η θεία μου και τη πήγαμε στο νοσοκομείο, όταν βγήκε τη πείσαμε με τον άνδρα μου να φύγει απο το σπίτι της , επειδή ήταν μακριά απο το δικό μας, και να μετακομίσει στην ίδια πολυκατοικία με εμάς (αλλά σε χωριστό διαμέρισμα) για να της προσφέρουμε τη καλύτερη υποστήριξη και περίθαλψη. Εκείνη είχε πολλές αντιρρήσεις, βασικά δεν ήθελε να φύγει απο το σπίτι της, προτιμούσε να πεθάνει μόνη εκεί, παρά να ζήσει αλλού με “ξένους” για πολλά καλά χρόνια. Μας έβγαλε το λάδι αυτά τα 9 χρόνια, με γκρίνια, κατάρες, γαϊδουριές, διημιουργούσε κατά φαντασία πόνους και πεσίματα για να μας τρομάζει και μετά μας κορόϊδευε που “το χάψαμε”.. Απότομη προσγείωση στο κόσμο μου. Γιατί τη θυμόμουνα σαν γλυκό άγγελο όταν ήμουνα παιδί, όμως ήταν ξυνός διάβολος.. Το καμπανάκι της προειδοποίησης τότε που χτύπαγε σαν τις καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων δεν το άκουσα, ήθελα να βοηθήσω και το επέβαλα, τώρα βλέπω ότι ήταν τερατώδες λάθος. Εχει δικαίωμα ο ασθενής να επιλέγει τη ζωή ή το θάνατό του, χωρίς τις καλές/κακές/φορτικές νεράϊδες.

Ο άνδρας μου πάλι το βλέπει πιο ορθολογιστικά. Γνωρίζοντας το χαρακτήρα αυτής της θείας,  επέμεινε να μετακομίσει κοντά μας ώστε να “μη με τρέχει”, μπρός-πίσω 20 χιλιόμετρα την ημέρα, να έχω τη δουλειά μου, νύχτα να φεύγω, νύχτα να επιστρέφω, να ετοιμάζω για την επομένη και τσούπ να τρώμε και οι δυό τις ιδιοτροπίες της γιαγιάς. Δεν υπολόγισε όμως το μίσος της.

Τελικά είμαι μεγάλο κουτορνίθι.

Advertisements

7 thoughts on “Κουτορνίθι

  1. Το μισος της λες Μαρινα… δεν ξερω αν ειναι μισος, σιγουρα ομως η γυναικα αυτη ειναι παρα πολυ εγωιστρια και ιδιοτροπη για να μην πω κακια. το λεω αυτο επειδη εχω κατα καιρους διαβασει διαφορα βασανιστικα που κανει στους ανθρωπους γυρω της, και οχι μονο απα σενα…ξερεις… δεν ξερω αν θελεις να σου δωσω συμβουλη, στη θεση σου παντως δεν θα βασανιζα ετσι τον εαυτο μου και τον συντροφο μου, για εναν τετοιν ανθρωπο!

  2. κουτορνίθι δεν είναι κανένας άνθρωπος, άρα ούτε κι εσύ. απλώς πρέπει ο καθένας μας να ξέρει γιατί κάνει κάτι: γιατί το νιώθει, ή γιατί το περιμένει ο άλλος;
    ε, και νομίζω ότι όλοι κάνουμε αυτό που νιώθουμε, κι αυτό είναι ο ασφαλέστερος τρόπος να είμαστε ελεύθεροι. την καημένη τη θεία! και μπράβο σε σένα και το σύζυγό σου για την καλοσύνη σας.

  3. Δεν ξέρω ακόμα πως να διαχειριστώ τουτη τη νέα σου σελίδα. Έγραψα ήδη κάτι και μόλις πήγα να το στείλω, χάθηκε! Ξαναλέω:
    Επειδή ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων σαν εσένα, συχνά στεναχωριέμαι και απογοητεύομαι. Με την πάροδο των χρόνων κατάλαβα πως οι άλλοι υπολογίζουν τη βοήθειά σου/προσφορά σου, μόνο όταν σου την έχουν ζητήσει. Αλλιώς νομίζουν ίσως πως κάνεις το κέφι σου. Δεν το πετυχαίνω πάντα, μα όταν το καταφέρω αισθάνομαι καλύτερα. Δεν ζητάω ανταμοιβή ασφαλώς, αλλά όχι και να με περνούν για κουτορνίθι.
    Δοκίμασε να μείνεις αδρανής μέχρι να σου ζητήσουν κάτι και θα δεις πως μόλις βοηθήσεις θα σε εκτιμήσουν περισσότερο. Θέλει άσκηση όμως σε ανθρώπους σαν εμάς.

    • Αρα βοηθάω όταν μου το ζητήσουν κι εφόσον μπορώ. Τόσο απλό να το πεί κανείς, τόσο δύσκολο να το καταλάβω τότε και το εφαρμόσω. Στο θέμα θείας, έσφαλλα. Ηθελε μόνο να τη βοηθήσω όσο ήταν στο νοσοκομείο και ίσως λίγο στο σπίτι της μετά. Οχι όμως και να ζήσουμε μαζί. Ευχαριστώ Νένα, ίσως να το χειριστώ καλύτερα την άλλη φορά

  4. I don’t have to be behind bars to be a prisoner of my choices. My past choices, here concerning my aunt, lead to a life with plenty of sad-angry-bitter moments and little happiness. I don’t make excuses for choosing the wrong path, for living in a way that makes me unhappy. I just expose the problem hoping to examine it with clear judgement. The opinion of others matter, they help me seeing things in a different way.

  5. Κ εγώ βοηθάω όποιον μου το ζητήσει , αλλά μόνον όταν μου το ζητήσει, αλλιώς δεν ασχολούμαι σίγουρα δεν παρεξηγώ τη συμπεριφορά σου, δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι γαϊδούρια, αλλά τελικά είναι κ άνθρωποι που δε χρειάζονται βοήθεια, δεν την αξίζουν κιόλας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s