Οταν χάνεις ένα τετράποδο φίλο

..φεύγει ο κόσμος κάτω απο τα πόδια σου. Η απώλεια τεράστια γιατί δέν είναι συγκρίσιμη με τίποτα άλλο. Εχασα τη γατούλα μου απο νεφρική ανεπάρκεια τελευταίου σταδίου. Μέσα σε 1 μήνα πήρε τη κατιούσα, σταδιακά χάνοντας απίστευτο βάρος, απο 4 κιλά έμεινε στα 1.800, όλοι οι δείκτες αίματος στο κόκκινο, ο γιατρός προσπαθούσε να μου πεί για το αναπόφευκτο. Δύο εβδομάδες πρίν το τέλος την ένοιωθα να φεύγει..και ανατρίχιαζα με τη σκέψη ότι ίσως πονάει, με τρέλλαινε η ιδέα ότι η αγαπημένη μου φίλη υποφέρει και εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω. Σαν το κεράκι, λιγόστευε, μία μέρα δεν τα κατάφερε ν’ ανέβει στο κρεββάτι (αυτή που σκαρφάλωνε στα δένδρα), μιά άλλη έχασε την ισορροπία της και έπεσε ανάσκελα (αυτή που κυνηγούσε το κάθε τρωκτικό), μιά τρίτη που δεν ερχόταν πιά να με προϋπαντήσει όταν επέστρεφα απο τη δουλειά ..η ώρα της ευθανασίας είχε έρθει απίστευτα κοντά και για μία ακόμη φορά. Πέθανε, όπως και τα προηγούμενα ζωάκια μου, επάνω μου. Κρατούσα το κεφαλάκι της με το χέρι μου και απλά βάρυνε ανεπαίσθητα όταν έφυγε η ψυχούλα της. Την αγαπούσα. Την αγαπώ. Χαίρομαι που δεν υποφέρει πιά, αλλά, δυστυχώς διαπιστώνω ότι θλίβομαι για μένα που έμεινα πίσω, εγωϊστικά δλδ στενοχωριέμαι και χτυπιέμαι σκεφτόμενη το κλασσικό κλισέ “τι θα γίνω χωρίς εσένα”. Πίστευα ότι τα έχω ξεπεράσει αυτά, μάλλον όμως όχι.

Σε κανέναν απο τους συγγενείς δεν έχω πεί κουβέντα, μόνο σε στενούς φίλους που έχουν και εκείνοι ζώα. Μόνο σε εκείνους που δίνουν στοργή, αφιλοκερδώς. Αυτοί μπορούν να καταλάβουν την απώλεια ενός διαφορετικού, στη σωματική διάπλαση, φίλου που μας δέχεται όπως είμαστε, που δεν θέλει να μας αλλάξει, που χαίρεται ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ όταν μας βλέπει, που ζητάει μόνο τα βασικά, τροφή, χάδια, περίθαλψη αλλά που προσφέρει την αγάπη του, το είναι, τη ζωή του.

Δεν θέλω να με παρηγορήσει κανείς. Δεν θέλω ν’ακούσω σχόλια όπως “ο χρόνος γιατρεύει” ή “θα τη ξεχάσεις όταν πάρεις ένα άλλο ζωάκι” ή κάτι χονδράδες όπως “πώς κάνεις έτσι για μιά γάτα”. Θα κλάψω όσο θέλω να κλάψω, στο δρόμο, στο σπίτι, οδηγώντας. Κάποια στιγμή κάποιο άλλο ζωάκι θα χτυπήσει τη πόρτα μου..και θα το πάρω μέσα, όπως μάζεψα απο τους δρόμους όλα τα προηγούμενα. Είτε ήταν ράτσας είτε ημίαιμα. Τα αγαπούσα όλα το ίδιο. Τα θυμάμαι όλα με αγάπη.

Για την ώρα όμως, πενθώ. Image

Advertisements