Ζυγίζοντας τις επιθυμίες μας

Το ούζο κάνει άσχημο μεθύσι. Με πονοκέφαλο και ζαλάδα. Είναι 6.30 το πρωϊ, έχω ξυπνήσει απο ένα βαθύ ύπνο, σαν να πέφτω βαθιά στην άβυσσο, όλα γυρίζουν μπροστά μου, όχι όμως επειδή βούτηξα μέσα στη τρύπα του κουνελιού της Χώρας των θαυμάτων, μάλλον της Χώρας της αισχύνης.

Στη ζωή έρχονται στιγμές που ζητάμε με όλο μας το είναι κάποια πράγματα να γίνουν που, ‘οπως πιστεύουμε τη δεδομένη στιγμή της παράκλησης, θα βοηθήσουν το μέλλον μας. Μερικοί ζητάνε προσευχόμενοι, άλλοι απλά ζητούν. Ολοι ζητάμε είτε απο το θεό, είτε απο το διάβολο να πραγματοποιηθούν οι επιθυμίες μας. Εχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι επιθυμίες πραγματοποιούνται εν μέρει. Δεν γίνεται αυτό που θέλουμε 100% όλα ρόδινα, κάτι πάντα λείπει ώστε να μας μένει αέναη η πρόκληση για την απόκτηση της ευτυχίας. Γιατί οι επιθυμίες του τότε δεν είναι απαραίτητα οι ίδιες του τώρα, αλλάζεις στα 15 σου, στα 25, στα 35 και πάει λέγοντας, αλλάζεις και στα 85 σου, αλλάζεις σαν άτομο. Μερικοί λένε ότι δεν αλλάζουν, κολοκύθια. Οι επιλογές τους στη ζωή τους αναγκάζουν να πάρουν θέση. Είτε μουρμουρίζοντας, είτε αντιδρώντας κάποια στιγμή θα κάνουν κάτι.

Απο μικρή επιθυμούσα την αγάπη. Ετσι ονόμαζα το σέξ, στα 10 μου χρόνια. Αυτήν την έλξη των σωμάτων, το σφίξιμο στο στομάχι όταν βλέπεις αυτόν που θέλεις τα ένοιωθα τότε για ορισμένους συνομηλίκους μου ίσως και λίγο μεγαλύτερους, βάζοντας τη βάση για τις πρώτες έντονες επιθυμίες μου “να γνωρίσω την αγάπη που θα με παρασύρει στα ουράνια”, εννοώντας βεβαίως το σέξ. Και βέβαια το σέξ ήρθε εν τη παρόδω, το σέξ έρχεται πάντα αλλά ποτέ δεν μένει για πάντα με το ίδιο άτομο, γιατί αργά ή γρήγορα τον ξεπερνάς τον άλλο ή σε ξεπερνάει εκείνος. Και βέβαια πάς πάρα κάτω. Υπάρχουν βέβαια κάποιες εξαιρεσεις που δένουν μαζί απο την αρχή, αναρωτιέμαι όμως συνεχίζουν να είναι τόσο σφοδροί εραστές 30 χρόνια αργότερα ή έχουν μετατραπεί σε καλούς φίλους. Τίποτα δεν είναι για πάντα, πόσο μάλλον ο έρωτας που βασίζεται στην έκπληξη.

Στα 17 μου ήθελα να κάνω παιδιά όταν θα μεγάλωνα, γιατί έχοντας γνωρίσει τον έρωτα, της ηλικίας μου βέβαια, είχα μπεί στο πνεύμα της ηδονής, δεν ήταν κάτι το άγνωστο πλέον, ενώ η γέννηση των παιδιών ήταν. Παντρεύτηκα 2 φορές μέχρι τώρα και δεν έκανα παιδιά με κανέναν σύζυγο. Το οδυνηρό της υπόθεσης έγκειται στο ότι επέλεξα συζύγους που συμπεριφέροντο σαν κακομαθημένα παιδιά, γιατί έτσι είχαν μάθει απο το σπίτι τους. Ετσι κατά κάποιο τρόπο απέκτησα παιδιά, μέσα απο τις επιλογές μου, ίσως έπαιζα το ρόλο της μαμάς, του απόλυτου καταφυγίου για άντρες που κατά βάθος λάτρευαν τη μάνα τους και που σε μένα είδαν τον καθρέφτη της. Ολοι μου το έχουν πεί ότι είμαι ο φάρος της ζωής τους, ο φάρος που δίνει πάντα το φώς του και τι παίρνει σε σύγκριση πάντα αυτών που δίνει? Ετσι είτε με τους γκόμενους, είτε με τους συζύγους απέκτησα παιδιά.

Στα 23 μου επιθυμούσα να αλλάζω σαν άνθρωπος, να μη μένω στάσιμη σαν άτομο, να είμαι eternal learner, να μαθαίνω μονίμως πράγματα. Αυτό ακούγεται θαυμάσιο και είναι γιατί κρατάει το πνεύμα ακμάζων, αισθάνεται κανείς νέος και είναι νέος στα μυαλά, ασχέτου ηλικίας. Μου αρέσει που αλλάζω, που διαμορφώνω τις απόψεις και τον εαυτό μου ανάλογα των περιστάσεων, των ιδεών, του κόσμου στον οποίο ζούμε. Παλια οι Ελληνες μισούσαν τους Τούρκους και τους Βούλγαρους, οι Αμερικάνοι τους Ρώσους, τώρα πιά, το 1821 και ο Μακεδονικός Αγώνας  είναι Ιστορία,  το ίδιο και ο Ψυχρός Πόλεμος. Η Γή γυρίζει, όποιος έχει μυαλό ακολουθεί το πνεύμα των καιρών.

Δυστυχώς οι σύζυγοι-παιδιά δεν άλλαζουν όπως αλλάζω εγώ. Χώρισα με το πρώτο και τώρα διαπιστώνω το βάθος της αβύσσου που έχει ανοιχθεί στις σχέσεις μου με το δεύτερο. Συναισθηματικά έχουμε χωρίσει εδώ και 3 χρόνια, τώρα πιά το χάσμα ανάμεσά μας βαθαίνει συνεχώς..το καταλαβαίνει πιά και ο ίδιος. Θέλει να συνεχίσει μαζί μου με τους δικούς του όρους, the way we were, κάτι που είναι αδύνατον γιατί έχω αλλάξει. Δεν είμαι η ίδια που ήμουνα πρίν 5 χρόνια. Η αλλαγή μέσα μου συντελέστηκε το 2009 όταν μπήκα στο νοσοκομείο με τη πνευμονία. Ωσπου να βρούν την αιτία της (Σαρκοείδωση), να πάρω φαρμακευτική αγωγή και να τη ξεπεράσω μου πήρε 2 χρόνια συμπεριλαμβανομένων των παρενεργειών των φαρμάκων. Δεν με υποστήριξε όταν έκανα αγώνα να ξεπεράσω τα προβλήματα της υγείας μου, και αυτό μέτρησε πολύ σε μένα. Σπάνια αρρωσταίνω, όταν όμως προκύψει θέλω να μου πείς ένα καλό λόγο,  να μου συμπαρασταθείς, θα αισθανθώ αμέσως καλύτερα ότι δεν είμαι μόνη να παλεύω με το άγνωστο.

Ετσι ξεπέρασα και το θέμα παιδιού. Δεν με ενδιαφέρουν τα παιδιά πιά, ούτε η άντρες παιδιά. Τώρα έχω γατάκια, παλιά είχα σκύλους. Καλύπτω το κενό με αυτά. Τέρμα οι άντρες-μπέμπηδες, τέλος και ούφ.  Αρκετα.

Στα 30 μου ήθελα να γίνω οικονομικά ανεξάρτητη, να τα πουλήσω όλα και να φυγω απο την Αθήνα. Να έχω ένα εισόδημα π.χ. ένα μισθό, μία συνταξη όπου θα ζώ αξιοπρεπώς κάνοντας-ξεκινώντας μία νέα ζωή. Τώρα κτίζω αυτό το κομμάτι. Ελπίζω να πετύχω. Θέλω να πετύχω.