Ανατριχίλες

Πρίν απο λίγο κατέβασα στο δρόμο τις σακούλες με τα σκουπίδια, 1 για ανακύκλωση και άλλη μία για τα υπόλοιπα. Τα ανακυκλώσιμα είδη τα βάζω χύμα στο κάδο και τη σακούλα με τα υπόλοιπα (εκτός τροφίμων) τη δένω χαλαρά. Αν έχω υπόλοιπα απο τρόφιμα τα ακουμπάω προσεκτικά μέσα, τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο,   για να μη λερώνονται. Δεν προλαβαίνω να κλείσω το κάδο και βρίσκονται δίπλα μου. Ενας ή δύο, καμμιά φορά έρχεται και η γυναίκα με το καροτσάκι της λαϊκής. Με ξέρουν, δεν φοβούνται ότι θα τους διώξω.  “Εχεις φαϊ?” ρωταει , “είναι στη ρόζ σακούλα” λέω και τους αδειάζω το χώρο. Εχουν δουλειά που απαιτεί γρηγοράδα, ένας αρπάζει τη σακούλα και τη κρύβει. Σαν σκιές προχωρούν πίσω απο τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και χάνονται. Οι σκιές της κάθε γειτονιάς..η σκιές της αισχύνης μας.

Ντρέπομαι που βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν τα σκουπίδια. Ανατριχιάζω όταν σκέφτομαι τη ζωή τους στους δρόμους. Τη βία, το ξυλοκόπημα, τη φυγή. Ισως να παίρνουν κάποιο συσσίτιο απο τους δήμους..όμως η πείνα συνεχίζει να χτυπάει ταμπούρλο μέσα τους. Ντρέπομαι που περιμένουν τα αποφάγια μου. Δεν δέχονται όμως να τους αγοράσω φαγητό.  Εχουν κι αυτοί τη δική τους αξιοπρέπεια. Με ανατριχιάζει η αισχύνη.

 

Advertisements